اسناد فارسي

خبرگزاری فارس در خبری تحت عنوان اهداي دفترچه خاطرات چه‌گورا به دولت ايران" نوشت:

"در نشست خبري يوگا رزولما وزير فرهنگ بوليوي و سيد محمد حسيني وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي در آخرين روز از چهارمين نمايشگاه رسانه‌هاي ديجيتال، ....... دفترچه خاطرات و دست‌نوشته‌هاي چه‌گورا در دوران زندان را به دولت جمهوري اسلامي ايران تقديم كرد"

نگارنده احتمال میدهد که دولت بولیوی این اندازه کم عقل نباشد که اصل دفترچه یادداشت دوره زندان چه گوارا را به كشور دوست و برادر ايران اهدا کند. حتمأ در آنجا هم یک شبه سازمان میراث فرهنگی، یک شبه کتابخانه ملی، یا یک شبه آرشیو ملی وجود دارد که اجازه چنین کم عقلی را ندهد. احتمالأ فتوکپی، عکس، چاپ عکسی، فاکسیمیله، سی دی اسکن دفترچه، ... ، یا یک چیزی شبیه اینها  بوده که به میهمانان فرهنگی اهدا میشده و به وزیر فرهنگ و ارشاد ما هم اهدا شده است. شاید وزیر فرهنگ آنها هدیه را بد و اشتباه معرفی کرده یا وزیر فرهنگ ما بد و اشتباه متوجه شده، یا مترجم بد فهمیده و بد ترجمه کرده یا خبرنگار خبرگزاری فارس ذوق زده شده و این خبر را مخابره کرده است. برخی نشریات و خبرگزاري هاي ما هم هول شده و خبر را عينأ منعکس کرده اند. هرچه هست پس از ورود وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی به ایران، این هدیه گرانقدر به گنجینه سازمان میراث فرهنگی، یا کتابخانه ملی، یا آرشیو ملی، یا یک جایی واگذار خواهد شد و سپس نمایشگاه رونمایی دستخط چه گوارا برگزار شده و میرویم و واقعیت را میبینیم.

ذوق زدگی از لوازم خبرپراکنی نوین است. یادمان هست که چند سال پیش مسئولی ذوق زده، خبر از "انتقال 6000 نسخة خطی از واتیکان به کتابخانه ملی ایران" داد که حتمأ درست بود چون در فصلنامه کتاب نیز منتشر شد. بعدأ معلوم شد مقصود اهدای سی دی نسخه های شرقی واتیکان بوده که قولی داده شده و قراری گذاشته شده، ولی من که هنوز 6 تا از آن 6000 نسخه را ندیده ام.

از داستانمان پرت نیفتیم. من نگران این بخش قضیه نیستم. دارندگی و برازندگی. داشتند، مال خودشان بود، خواستند ببخشند، به ما چه مربوط. اصلأ شاید بخواهند میراث ملی خود را بفروشند یا آتش بزنند. تنها این پرسش را دارم که: آیا کشوری در دنیا هست که حاضر باشد دفتر یادداشت (بلکه تنها یک برگ دستخط) مفاخر خود یا مفاخر بین المللی را به کشور دیگری اهدا کند؟ اگر اهدا کرد آیا قاعده دول کامله الوداد حاکم است؟ یعنی هرکشور دیگری نیز حق دارد چنین انتظاری داشته باشد؟ آیا این حق متقابل نیز هست؟ یعنی اگر کشوری چنین کرد کشور دیگر حق حقوقی مقابله به مثل دارد؟ یعنی دولت ایران حق دارد بخشی از یادداشتها مفاخر خود را به بولیوی یا هر کشور دیگری اهدا کند؟

من نگران یادداشت های در تبعید مرحوم مدرس هستم که چند سال پیش برای کتابخانه ملی ایران اهدا گرفتم. آن موقع که نامی از من برده نشد. باشد که زمانی که خبر "اهدای دست نوشته های مرحوم مدرس در تبعید به کشور بولیوی" منتشر شد کسی یادی از من کند.