سالهاست که در صدا و سیما ، نشریات ورزشی یا بخشهای ورزشی نشریات از سویی، و ورزشی نویسان و ورزشی گویان از سویی دیگر، نام باشگاه ها و ورزشکاران و مربیان و ... برزیلی و هلندی و ترک و چینی را با تلفظ سلیس انگلیسی (؟!) می نویسند و می گویند. شاید به آن دلیل که مدرک گزارششان اینترنت یا نشریات ورزشی انگلیسی زبان است. البته برای ما ایرانیان چه فرقی دارد که بازیکن گرونینگن گل زد یا بازیکن خرونینخن. گتافه درست است یا ختافه. اصلأ دانستن تلفظ صحیح این نامها، چه تأثیری بر روابط ایران با هلند و اسپانیا دارد یا چه باری را از دوش فوتبال ما بر می دارد؟ البته شنیدن این الفاظ به هنگام دیدن مسابقات ورزشی، به همراه شنیدن تفسیرهای آنچنانی، تماشاگر را وادار می سازد تا صدای تلویزیون را کم کند تا نه گزارش را بشنود و نه این اسامی را هم. دردناک آنجاست که نامهای فارسی را با تلفظ انگلیسی سلیس بگوییم و بخوانیم و بشنویم.

پس از فروپاشی اتحاد شوروی، تیمهای جمهوری های سابق شوروی وارد فدراسیونهای ورزشی جهانی و قاره ای شدند و تیمهای جمهوریهای آسیایی بناچار وارد فدراسیونهای ورزشی آسیایی. در چند سال اخیر و در عرصة فوتبال، دو تیم ازبکستانی وارد مسابقات قهرمانی آسیا شدند که معمولأ در مسابقات غرب آسیا شرکت کرده و نماینده و نمایندگان کشور ما تقریبأ هر سال یکبار با آنان مسابقه می دهند و به رقابت می پردازند:

یکی تیم پَختَه کار (: پنبه کار؛ تاجیکان و ازبکان به پنبه ، پَختَه می گویند) که بدلیل آوانویسی سیریلی، نام آن Paxta Kor، و در نشریات ما بصورت مضحک "پاختاکور" در آمده است. و دیگری تیم نوبهار که بدلیل آوانویسی سیریلی بصورت Nov Baxor ثبت شده و در نشریات ما بصورت مضحکتر "نوف باخور" ذکر می گردد. و عجیب است که این دو نام راستین ایرانی را به بدترین وجه ممکن می خوانیم. بیاییم در این نوبهار، پارسی را پاس بداریم.  

 

 منتشره در ایسنا 5/2/1385