زمانی (تا ده سال پیش) که در ساختمان کتابخانه ملی خیابان 30 تیر کار میکردم شاهد رسیدن نشریات و کاتالوگها و نامه ها از کتابخانه ها و کتابفروشی های اروپایی و آمریکایی بودم که به عادت پیشین و در ادامه فرستادن مواد کتابخانه ای برای دکتر مهدی بیانی نخستین رئیس کتابخانه ملی ایران، هنوز بنام و نشانی ایشان به کتابخانه ملی ایران در خیابان رفائیل می آمد. بسته هایی بنشانی خیابان قوام السلطنه نیز کم نبود. بسته های فراوانی نیز بنشانی جدید خیابان 30 تیر می آمد. همزمان بسته هایی نیز به صندوق پستی کتابخانه ملی در ساختمان قدیمی پست منطقه 11 و سپس در ساختمان جدید سعدی جنوبی میرسید. بسته هایی نیز بنشانی ساختمان نیاوران و رستم گیو میرسید. بسته های سازمان مدارک سابق به صندوقی در منطقه11 (بهارستان) و 19 (ظفر) میرسید. بسته های سازمان اسناد سابق نیز به صندوق های پستی منطقه 15 (ساختمان گنجینه) و 13(به آفرین) وارد میشد. گذشت تا آنکه کتابخانه ملی به ساختمان جدید کوچید و صندوق پستی جدیدی در منطقه 15 پستی تهیه شد و نشانی صندوق جدید پستی سازمان جدید (اسناد و کتابخانه ملی ایران) بر سربرگها در منطقه 15 قرار گرفت. اما تکلیف نامه ها و بسته هایی که هنوز به صندوقها و ساختمانهای سابق میرسید پس از انتقال از ساختمانهای قدیم به جدید چه شد؟ ابتدا اداره پست تهران (بدون آنکه وظیفه اش باشد) نامه های بنشانی ساختمانهای قدیم را به صندوقهای پستی همان سازمانها و ساختمانها تحویل میداد. و اینک سازمان همه صندوقهای پستی غیر اصلی را بسته است. علتش هم آن است که برای تصمیم گیرندگان حذف حق اشتراک صندوقها، هیچ نامه ای به آن نشانی ها و صندوق ها ارسال نمی گردد لذا نمي توان نامه رسان را مامور بازكردن آنها كرد. اینک پست تهران نیز همه بسته هایی را که بنشانی های سابق ارسال میشد به مبدأ برمیگرداند، زیرا سازمان از دریافتش ابا دارد. من بیش از آنکه نگران بسته ها و نامه هایی که برای من به آن نشانی ها ارسال میشود باشم، نگران بسته ها، نامه ها و نشریاتی هستم که هنوز پس از 70 سال به نشانی خیابان رفائیل و قوام السلطنه ارسال میشود. باشد که دیگر آنها نیز ارسال نشوند.